Czołg PzKpfw III proch być z założenia, trzonem niemieckich wojsk pancernych. Zgodnie z koncepcją opracowaną na mocy Heinza Guderiana, bataliony pancerne miały się składać z trzech kompanii lekkich i jednej ciężkiej. Wozy PzKpfw III projektowano do służby w kompaniach lekkich. Ich wsparciem, miały być wozy cięższe, potem oznaczone PzKpfw IV. W praktyce, długo nie udało się zrealizować tych planów.
W momencie wybuchu wojny, w armii niemieckiej służyło zaledwie 98 czołgów PzKpfw III, co stanowiło niecałe 3% ogółu wozów pancernych. w stosunku do tego, nie znalazły się one w etatach ani dywizji pancernych, ani lekkich. Trafiały one jednakże do różnych dywizji, również do kompanii lekkich, w charakterze i ciężkich (w zastępstwie PzKpfw IV, których także brakowało). wartość PzKpfw III wzrosła przed kampanią na zachodzie Europy i wynosiła 349 wozów. Było to jednakże nadal za mało, w następstwie tego także główną rolę w wojskach pancernych, nadal odgrywały słabsze PzKpfw II.
Dopiero przed agresją na wspólnota Radziecki, czołgi PzKpfw III trafiły licznie do dywizji pancernych. zgodnie z oficjalnego etatu, w każdej z nich powinny się odkryć 84 wozy tego typu, co stanowiło połowę całkowitego stanu dywizji. Także większość czołgów dowodzenia stanowiły Panzerbefehlswagen III (pojazdy na podwoziu PzKpfw III). Spora wydział z nich była uprzednio przezbrojona w krótkolufową armatę kalibru 50 mm, co pozwalało im na skuteczna walkę z sowieckimi czołgami lekkimi. jednakże było to za mało, aby podołać mocniej opancerzonym wozom z serii T-34 i KW. w następstwie tego także od momentu początku 1942 roku rozpoczęto przezbrajanie PzKpfw III w armaty długolufowe. na mocy powierzchowny czas, PzKpfw III Ausf. J był najlepszym czołgiem niemieckim, skoro w tym czasie wozy serii PzKpfw IV poprzedni uzbrojone ledwie w krótkolufowe działa. jednakże w krótkim czasie usytuowanie uległa zmianie i te czołgi także przezbrojono.
Okazało się, że baszta PzKpfw III jest za mała, aby zamontować w niej długolufowe armaty kalibru 75 mm, zaś ledwie takie mogło efektywnie pogrozić średnim czołgom alianckim. w następstwie tego także zaczęto je długo wycofywać z dywizji pancernych i zastępować wozami PzKpfw IV. Natomiast rolę czołgu cięższego, zaczęły od momentu lata 1943 roku dokonywać PzKpfw V Panther. PzKpfw III przenoszono do batalionów czołgów ciężkich, gdzie stanowiły ochronę dla PzKpfw VI Tiger przed piechotą nieprzyjaciela, oraz do dywizji grenadierów pancernych, gdzie zastępowały działa pancerne Sturmgeschütz III/IV. Ich produkcję zakończono w sierpniu 1943 roku i przed końcem 1944 roku, prawie że w życiu znikły z jednostek frontowych. nieliczne egzemplarze pozostający jednakże w służbie do samego końca wojny, jednakże jeno w oddziałach okupacyjnych. Podwozia wycofywanych pojazdów posłużyły do konstrukcji innych wozów specjalnego przeznaczenia, natomiast wymontowanych wież użyto m.in. do ufortyfikowania Wału Atlantyckiego i Linii Hitlera.
Czołgi PzKpfw III służyły także w armiach innych krajów. Niewielka ich wartość trafiła na Węgry (10 szt.), do Rumunii (11 szt.), Bułgarii (7 szt.) i Słowacji (10 szt.). kilka egzemplarzy zostało przekazanych także Chorwacji. Zakupem 56 czołgów PzKpfw III była zainteresowana Turcja, jednakże na pokłosie sytuacji politycznej zamówienie nie zostało zrealizowane. Prawdopodobnie, wydział wozów została jednakże dostarczona kontrahentowi. w toku wojny z Niemcami, wspólnota sowiecki przejął nieznaną liczbę PzKpfw III i IV, oraz Sturmgeschütz III/IV. wydział z nich została użyta bez żadnych modyfikacji (głównie w celu zmylenia przeciwnika), wydział natomiast przerobiono na działa samobieżne SU-76 i/lub SG-122A. Niewielka wartość czołgów PzKpfw III służyła także po wojnie w armii norweskiej i czechosłowackiej. armia fińska używała dział pancernych Sturmgeschütz III do 1967 roku.